زمینه و هدف: خطر بیهوشی با افزایش سن بیشتر می شود، از این رو انتخاب روشی ایمن و موثر ضروری است. در این مطالعه به مقایسه اثربخشی فنتانیل داخل بینی و وریدی درعمل جراحی کاتاراکت پرداختیم. روش بررسی: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده سه سوکور، از فروردین 1396 تا اسفند 1397در بیمارستان فیض اصفهان انجام شد. 90 بیمار بالای 18 سال کاندید جراحی کاتاراکت در دو گروه دریافت کننده فنتانیل وریدی (IVF) و فنتانیل داخل بینی (INF) وارد مطالعه شدند. دوز فنتانیل در هر دو گروه را µ g/kg5/1 تا سقف µ g 100 در نظر گرفتیم. در گروه IVF، 10 دقیقه پیش از شروع جراحی، نرمال سالین به صورت ml 1 در هر مجرای بینی و دو دقیقه پیش از شروع جراحی فنتانیل به صورت وریدی تزریق شد. در گروه INF، 10 دقیقه پیش از شروع جراحی فنتانیل ml 1 در هر مجرای بینی و دو دقیقه پیش از جراحی، ml 2 سالین به صورت داخل وریدی تجویز شد. علایم حیاتی، سطح آرام بخشی و بی دردی، رضایت بیمار و پزشک در زمان های مطالعه ارزیابی و ثبت شد. در پایان داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS software, version 23 (IBM SPSS, Armonk, NY, USA) آنالیز شدند. یافته ها: در این مطالعه بین دو گروه از نظر میانگین ضربان قلب (762/0=P)، میانگین اشباع اکسیژن خون (262/0=P)، میانگین فشارخون سیستول (264/0=P)، میانگین فشارخون شریانی (462/0=P)، میزان رضایتمندی بیمار (231/0=P)، مدت عمل جراحی (612/0=P) و شدت درد (087/0=P) تفاوت معناداری نداشتیم. سطح آرام بخشی (002/0=P) و میزان رضایتمندی جراح (001/0>P) در گروه فنتانیل وریدی بالاتر بود. بین دو گروه از نظر عوارض جانبی تفاوت معناداری وجود نداشت (171/0=P). نتیجه گیری: مطالعه نشان داد که تجویز فنتانیل به صورت داخل بینی در مقایسه با تجویز وریدی فنتانیل فراهم آورنده آرام بخشی و پاسخ قلبی-عروقی مشابه می باشد. تجویز فنتانیل به صورت داخل بینی روشی غیرتهاجمی ایمن و موثر با کاربرد آسان است می تواند جایگرینی مناسب برای تجویز وریدی باشد.

زمینه و هدف: اعمال جراحی سینوس در زمینه گوش، حلق و بینی معمولا همراه با خون ریزی هستند که می توانند سبب اختلالات همودینامیک شوند. هدف از مطالعه حاضر بررسی تغییرات همودینامیک ناشی از مصرف رمی فنتانیل به علاوه ایزوفلوران در قیاس با رمی فنتانیل به علاوه پروپوفول در بیماران جراحی اندوسکوپیک سینوس می باشد.روش بررسی: در یک بررسی مداخله ای از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی، 96 بیمار در دو گروه ایزوفلوران (با دوز1.2MAC ) به علاوه رمی فنتانیل (44 نفر، (A و پروپوفول (100mg/kgmin) به علاوه رمی فنتانیل (52 نفر، B) قرار گرفتند. دوز رمی فنتانیل در گروه ها ثابت و برابر 0.1mg/kg/min بود، 500ml سرم ایزوتونیک به گروه ها تجویز شد، پره مد و روش القا در گروه ها مشابه بود. متغیرها شامل سن، جنسیت، BMI، میزان خون ریزی حین عمل، فشار خون سیستولیک / دیاستولیک، تعداد نبض و فشار متوسط شریانی بودند.یافته ها: 22 نفر در گروه A و 23 نفر در گروه B مذکر بودند، میانگین سنی بیماران، میانگین BMI، میزان خون ریزی، میانگین پارامترهای فشارخون سیستولیک (قبل، 30 دقیقه بعد از مداخله)، دیاستولیک (قبل، 60 دقیقه بعد از مداخله)، تعداد نبض (قبل، 30، 60 دقیقه بعد از مداخله)، فشار متوسط شریانی (قبل، 60 دقیقه بعد از مداخله) در بیماران دو گروه همسان بود (p>0.05). میانگین فشارخون متوسط شریانی (p=0.027) و میانگین فشارخون دیاستولیک (p=0.011)،30 دقیقه پس از مداخله در گروه ها اختلاف آماری معنی داری داشت.نتیجه گیری: بر اساس مطالعه حاضر و مقایسه با سایر مطالعات، استنباط می شود که استفاده از ترکیب ایزوفلوران به علاوه رمی فنتانیل می تواند کمک بیشتری به حفظ ثبات همودینامیک بنماید.

مقدمه: تزریق وریدی بولوس فنتانیل سبب ایجاد سرفه در بیش از 1/3 بیماران می گردد. سرفه گاهی ممکن است حمله ای باشد و منجر به هیپوکسی، استفراغ و افزایش فشارهای داخل جمجمه ای، داخل چشمی و داخل شکمی گردد. مواد و روشها: این کارآزمایی بالینی دوسوکور 360 بیمار زیر 60 سال را در بر می گیرد که در وضعیت ASA نوع I یا II قرار داشته و کاندید جراحی اختیاری بوده اند و بصورت تصادفی در سه گروه 120 نفری قرار گرفتند.گروه I ، یک دقیقه پس از تزریق نرمال سالین به عنوان دارونما، 2mg/kg فنتانیل در طی مدت 30 ثانیه تزریق شد. گروه II: فنتانیل در عرض 5 ثانیه، یک دقیقه پس از تزریق 1.5 mg/kg لیدوکائین وریدی تزریق شد و در گروه III تزریق فنتانیل در مدت زمان 5 ثانیه، یک دقیقه بعد از تزریق نرمال سالین صورت گرفت. میزان بروز و شدت سرفه ثبت و نتاج از طریق آزمون مجذور کای آنالیز و (P<0.05) معنی دار تلقی گردید.یافته های پژوهش: میزان بروز سرفه در گروه 2.5 ،I درصد و در گروه II وIII ، به ترتیب 9.2 و 22.5 درصد بود. در گروه III، میزان بروز سرفه بصورت بارز بیشتر بود (P<0.001). وقوع سرفه در بیماران زیر 18 سال در هر سه گروه بیش از افراد بالای 18 سال بود (P<0.01).نتیجه گیری نهایی: بروز سرفه پس از تزریق وریدی بولوس فنتانیل به دوز فنتانیل، سرعت تزریق فنتانیل، سن بیمار و تجویز پیش داروی لیدوکائین بستگی دارد. لیدوکائین وریدی و بخصوص تجویز آهسته فنتانیل، بصورت بارز سرفه ناشی از فنتانیل را به حداقل می رساند.

جراحی کاتاراکت شایع ترین عمل در سالمندان است. اخیرا تمایل به انجام جراحی کاتاراکت با ترکیب آرام بخشی سبک و بی حسی توپیکال افزایش یافته است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه سه روش آرام بخشی از نظر میزان همکاری، سطح آرام بخشی، شدت درد، رضایت مندی بیمار و جراح، تغییرات همودینامیک، افت اشباع اکسیژن خون شریانی، شدت تهوع و استفراغ و دلیریوم پس از عمل انجام شد. در این مطالعه که به صورت کارآزمایی بالینی انجام شد، 150 بیمار کاندیدای عمل جراحی کاتاراکت انتخاب و به صورت تصادفی به سه گروه مساوی تقسیم شدند. کلیه بیماران پس از توجیه کلامی، قطره چشمی تتراکایین 0.5% به منظور بی حسی توپیکال دریافت کردند. سپس گروه اول فنتانیل 1.5- 1 میکروگرم/ کیلوگرم به همراه کتامین 0.2 میلی گرم / کیلوگرم، به صورت داخل وریدی جهت ایجاد آرام بخشی، دریافت کردند، به ترتیب آرام بخشی فوق در گروه دوم انفوزیون پروپوفول 20-10 میکروگرم/کیلوگرم/ دقیقه و در گروه سوم لیدوکائین 0.7 میلی گرم/ کیلوگرم همگی به صورت داخل وریدی اضافه شد. سپس اطلاعات جمع آوری و آنالیز گردید. بیماران سه گروه از نظر خصوصیات دموگرافیک، همودینامیک، رضایت مندی بیمار و جراح، شدت تهوع و استفراغ و دلیریوم تفاوت معنی داری با یکدیگر نداشتند. فراوانی همکاری مطلوب به ترتیب 70% و 76% و 76% و فراوانی آرام بخشی مطلوب حین عمل به ترتیب 80% و 86% و 78% و میانگین شدت درد به ترتیب 2.14 ± 1.20 ، 2.68 ± 1.78 ، 3.05 ± 2.18 به دست آمد که تفاوت معنی داری بین سه گروه مشاهده نشد. در برخی از مطالعات قبلی برتری یک روش بر روش های دیگر مورد حمایت قرار گرفته است، ولی در مطالعه حاضر این موضوع به اثبات نرسید. به نظر می رسد در این پژوهش انتخاب صحیح بیماران، آماده سازی روانی قبل از عمل، انتخاب دوز مناسب، نحوه تجویز داروها، نوع ترکیب دارویی سازگار با هم و مهارت جراح، منجر به تأثیر یکسان در زمینه ایجاد آرام بخشی مطلوب شده باشد. مطالعات بیشتری در زمینه نحوه تأثیر این عوامل لازم است.

زمینه و هدف: بیماری کاتاراکت یکی از شایعترین بیماری های چشم به ویژه در افراد سالمند می باشد و بیشتر این بیماران نیاز به عمل جراحی دارند و مرحله ی بیهوشی و آرام بخشی در این بیماران از اهمیت خاصی برخوردار است. در این مطالعه بر آن شدیم که ترکیب دارویی دکسمدتومدین-فنتانیل را با میدازولام-فنتانیل در جراحی کاتاراکت مقایسه کنیم. روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع مطالعه مورد-شاهدی بود که در فاصله مهر تا آبان 1398 در بیمارستان فارابی انجام شد. تعداد 70 بیمار براساس جدول اعداد تصادفی به دو گروه 35 نفری تقسیم شدند. یک گروه از بیماران ترکیب دارویی دکسمدتومدین-فنتانیل (گروه دکسمدتومدین) و گروه دیگر ترکیب میدازولام-فنتانیل (گروه میدازولام) دریافت داشتند. یافته ها: اختلاف فشارخون سیستولیک و دیاستولیک حین عمل در دو گروه تفاوت معناداری نداشت (0/150=p). در حالی که افرادی که دکسمدتومدین دریافت کرده بودند به طور معناداری ضربان قلب حین عمل پایین تری داشتند (0/001

در جریان بیهوشی عمل سزارین، به منظور اجتناب از تضعیف تنفسی نوزاد، تجویز مواد مخدر معمولا پس از خروج جنین و کلامپ بند ناف انجام می گیرد. تجویز مقادیر زیاد فنتانیل در این مرحله، موجب پیدایش تضعیف تنفسی نوزاد می گردد، اما تجویز مقادیر کم دارو در جریان القای بیهوشی، قادر به مهار موثر واکنشهای ناخواسته همودینامیکی ناشی از لوله گذاری نای و برش پوست در مادر نبوده است. مطالعه حاضر تاثیر تجویز میزان mg/kg 2 فنتانیل را در مرحله القای بیهوشی عمل سزارین، بر واکنشهای همودینامیکی ناشی از لوله گذاری نای و عمل جراحی مادر و نیز ضریب آپگار نوزاد مورد بررسی قرار می دهد. پژوهش بر روی 90 بیمار کاندیدای عمل سزارین برنامه ریزی شده، انجام گرفت. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه مطالعه و شاهد تقسیم شدند. بیماران گروه مطالعه میزان mg/kg 2  فنتانیل در جریان القای بیهوشی و بیماران گروه شاهد همین میزان مخدر پس از کلامپ بند ناف دریافت کردند. فشار خون سیستولیک، دیاستولیک و متوسط شریانی و نبض همه بیماران در مراحل قبل از القای بیهوشی، برش پوست و دقایق 15، 30 و 45 بعد از آن تعیین و ثبت گردید. ضریب آپگار نوزادان در دقایق 1، 5، 10 و 60 پس از تولد تعیین و ثبت گردید. بر اساس یافته های این پژوهش، میانگین قدر مطلق تعداد نبض، فشار خون دیاستولیک و متوسط شریانی در زمانهای برش پوست و دقیقه 45 بعد از آن و نیز میانگین قدر مطلق فشار خون سیستولیک در زمان برش پوست به صورت معنی داری در گروه مطالعه کمتر از گروه شاهد بود. ضریب آپگار نوزادان در دقایق 1، 5، 10 و 60 بعد از تولد در هر دو گروه بین 8 تا 10 بود و اختلاف معنی داری در این رابطه بین دو گروه وجود نداشت. مطالعه حاضر نشان داد که تجویز mg/kg 2 این دارو در حالی که تاثیر سو یی نیز بر ضریب آپگار نوزاد نداشت، سبب مهار موثر آثار ناخواسته همودینامیکی در مادر گردید.

زمینه و هدف: در بعضی از موقعیت های پزشکی استفاده از شل کننده های عضلانی برای لوله گذاری تراشه به دنبال تزریق هوشبرهای وریدی ممکن است، غیرضروری و یا مضر باشد. این مطالعه به منظور مقایسه شرایط لارنگوسکوپی و لوله گذاری تراشه به دنبال القای بیهوشی عمومی با پروپوفول یا تیوپنتال سدیم در ترکیب با رمی فنتانیل در غیاب شل کننده های عضلانی انجام شد. روش بررسی: در یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده دوسوکور، 42 بیمار در کلاس 1 و 2 درجه بندی متخصصین بیهوشی امریکا برای القای بیهوشی در یکی از دو گروه پروپوفول 2mg/kg یا تیوپنتال سدیم 5mg/kg قرار گرفتند. در هر دو گروه از بیماران 1.5mg/kg لیدوکائین و  2.5mg/kgرمی فنتانیل 30 ثانیه قبل از هوشبرها تزریق شد. 90 ثانیه بعد از القای بیهوشی لارنگوسکوپی و لوله گذاری تراشه انجام شد. وضعیت لوله گذاری بر اساس سهولت تهویه با ماسک، شلی فک، لارنگوسکوپی، وضعیت طناب های صوتی و پاسخ بیمار به لوله گذاری تراشه و بادکردن کاف لوله تراشه به صورت عالی، خوب، مناسب و بد ارزیابی شد. میانگین فشارخون متوسط شریانی و تعداد ضربان قلب قبل از القا، بعد از القای بیهوشی و بلافاصله، 2 دقیقه و 5 دقیقه بعد از لوله گذاری تراشه ثبت شد. داده ها با استفاده از آزمون های آماری فیشر، کای اسکوئر و تی استودنت مقایسه شد. یافته ها: وضعیت لارنگوسکوپی و لوله گذاری عالی یا خوب در 40 درصد بیماران گروه دریافت کننده تیوپنتال سدیم و 80 درصد بیماران گروه پروپوفول مشاهده شد (P<0.05). افت فشار خون متوسط شریانی و تعداد ضربان قلب در گروه پروپوفول به طور معنی داری شدیدتر از گروه دریافت تیوپنتال سدیم بود (P<0.05). نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که ترکیب پروپوفول با رمی فنتانیل برای لوله گذاری تراشه در غیاب شل کننده های عضلانی نسبت به ترکیب تیوپنتال سدیم با رمی فنتانیل برتر است، اما موجب افت شدیدتر فشارخون متوسط شریانی و تعداد ضربان قلب می شود.

سابقه و هدف: لوله گذاری داخل تراشه می تواند سبب تغییرات همودینامیک به صورت افزایش فشار خون و ضربان قلب شود که خصوصا در بیماران قلبی عروقی ممکن است منجر به پیامدهای ناگوار گردد. برای جلوگیری از این مساله تکنیک های مختلفی از جمله تجویز داروهای مناسب در القا بیهوشی به کار می رود. ما در این مطالعه اثرات قلبی عروقی کتامین + رمی فنتانیل و پروپوفول + رمی فنتانیل را مورد مقایسه قرار دادیم.مواد و روش ها: 50 بیمار 20 تا 50 ساله با کلاس فیزیکی یک ASA، در دو گروه 25 نفره به صورت تصادفی مورد مطالعه قرار گرفتند. بیماران گروه  K(25 نفر)، کتامین 1 میلی گرم / کیلوگرم و رمی فنتانیل 0.5 میکروگرم / کیلوگرم / دقیقه و بیماران گروه P (25 نفر)، پروپوفول 1 میلی گرم / کیلوگرم و رمی فنتانیل 0.5 میکروگرم / کیلوگرم / دقیقه دریافت کردند. فشار خون شریانی و ضربان قبل، به طور غیر تهاجمی، قبل از القا بیهوشی (اندازه گیری پایه) و 15 دقیقه اول بعد از لوله گذاری اندازه گیری شد.یافته ها: ضربان قلب و فشار متوسط شریانی، بلافاصله بعد از لوله گذاری، درگروه K به طور معنی داری بیشتر از گروه P افزایش یافت(p<0.05)  و در گروهk ، مدت بیشتری در سطح بالا باقی ماند (p<0.05). افت فشارخون به طور قابل ملاحظه ای در طول مطالعه در گروه P شایع تر بود(p<0.002) .نتیجه گیری: تغییرات همودینامیک درگروه کتامین + رمی فنتانیل کمتر از گروه پروپوفول + رمی فنتانیل بود.

زمینه و هدف: کاهش مدت اثر داروهای آرام بخش و افزایش کیفیت اثر آن ها یکی از وظایف تیم درمانی بخش مراقبت های ویژه است. هدف از انجام این مطالعه، مقایسه اثرات آرام بخشی این داروها در بیماران جراحی اعصاب تحت ونتیلاسیون مکانیکی می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه کار آزمایی بالینی دو سو کور، تعداد 70 بیمار بستری در بخش مراقبت های ویژه جراحی اعصاب که تحت تهویه ی مکانیکی قرار داشتند، وارد مطالعه شدند. بیماران به صورت تصادفی در یکی از گروه های رمی فنتانیل یا فنتانیل قرار گرفتند. گروه اول انفوزیون رمی فنتانیل به میزان .0.05 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه و گروه دوم انفوزیون فنتانیل به میزان 1 میکروگرم بر کیلوگرم در ساعت در 24 ساعت اول جهت آرام بخشی و بی دردی دریافت نمودند. در طول مطالعه و در فواصل معین، اسکور آرام بخشی، معیار Minogue و پارامترهای همودینامیکی برای آن ها ارزیابی گردید.یافته ها: دو گروه از نظر متغیرهای دموگرافیک مانند سن، جنس و وزن بدن اختلاف آماری معنی داری نداشتند. نتایج حاصل از این مطالعه نشان دهنده اختلاف معنی دار دو گروه در اسکور آرام بخشی (P=0.0001) و معیارMinogue (p=0.0001)  بوده و هر دو متغیر به طور معنی داری در گروه رمی فنتانیل پایین تر بودند. تعداد ضربان قلب (P=0.011) و میانگین فشار خون شریانی (P=0.007) نیز در گروه فنتانیل به طور معنی داری بالاتر بود.نتیجه گیری: در مجموع، آرام بخشی ناشی از رمی فنتانیل دارای مزایای نسبی متعددی نسبت به داروی قدیمی تر فنتانیل می باشد و سبب آرام بخشی موثرتر و کنترل بهتر متغیرهای همودینامیک بیماران تحت ونتیلاسیون مکانیکی می گردد.

سابقه و هدف: کاتاترهای کاف دار ورید مرکزی، یکی از راه های جایگزین، به منظور دست یابی دایمی عروقی برای دیالیز در بیمارانی است که استفاده از فیستول شریانی، وریدی طبیعی در آنان مقدور نیست. هدف از انجام این مطالعه، مقایسه ایجاد آرامش و بی دردی با دو روش آرام بخشی پروپوفول، فنتانیل و کتامین، فنتانیل در بیماران کاندیدی کارگذاری کاتاتر پرموکت بود. روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی، 51 بیمار کاندید کارگذاری کاتاتر پرموکت، درسه گروه تزریق پروپوفول، فنتانیل، کتامین، فنتانیل وگروه شاهد مورد مطالعه قرار گرفتند. میزان درد بیماران در شروع عمل بر اساس معیار Ambesh score و میزان آرامش بیماران بر اساس Ramsay score در دو زمان شروع عمل و ورود کاتاتر به قلب مورد بررسی قرار گرفت. میزان رضایت مندی بیمار در اطاق بهبودی، با استفاده از معیار کیفی بررسی شد. داده ها با استفاده از آزمون های کای دو، t-test، آنالیز واریانس، آزمون کروسکال والیس و آنالیز واریانس دو طرفه تحلیل شدند. مقادیر P<0.05 از نظر آماری معنی دار تلقی شد. یافته ها: تعداد ضربان قلب، فشار خون سیستولی و دیاستولی و تعداد تنفس در بعضی از زمان ها درسه گروه اختلاف معنی داری داشت (P<0.05). توزیع فراوانی درد در شروع عمل، اختلاف معنی داری بین سه گروه داشت (P=0.001). اختلاف معنی داری بین 3 گروه در میزان آرامش، هم در زمان شروع عمل و هم در زمان ورود کاتاتر به قلب، مشاهده شد (P<0.001). در گروه پروپوفول، بیماران ازرضایت مندی بالاتری برخوردار بودند (P=0.001). نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که هر دو روش آرام بخشی پروپوفول، فنتانیل و کتامین، فنتانیل در ایجاد سدیشن وبی دردی بیماران موثرندند. همچنین پروپوفول نسبت به کتامین از نظر ثبوت علایم حیاتی، آرامش بهتر و رضایت مندی بیماران ارجحیت داشت.